sábado, 11 de septiembre de 2010

Kiseo sobet






Kiseo sobet
Mwan gaza nguvu kyeni mbololo
Mwangaza maridadi dunia
Kiseo sobet
Mwangaza nguvu kiseo uima
Mwangaza loboiyet
Kiseo mumbiwle

Indet sobet maisha kimnatet
Mwangaza mbololo maridadi
Tangus maumbile nguvu kiseo sobet
Maridadie loboiyet
Nyororo mumbilwe

viernes, 10 de septiembre de 2010

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις...



Χαλκιδική



Ηράκλεια







Αμοργός







Ικαρία, Νας





jueves, 9 de septiembre de 2010

Proceso de ayogurtizamiento al 75%

Aqui ando ayogurtizándome cada día más. Ya empiezo a entender más el griego, me he hecho adicto al sabor del μαστίχα tanto en chicles como en helado de καϊμάκι; me emborracho gustosamente con τσίπουρο; desayuno todos los dias un φραπεδάκη que me dura cerca de una hora y media; me encanta el γιαούρτι de leche de oveja; no se me hace raro prepararme una ensalada χωριάτικη cuando tengo hambre, sea la hora que sea; me he dejado barba de un mes; tengo la tez bien morena; he bailado ικαριώτικο en Ikaria como un nativo y no me he perdido ni una de las πανηγύρια que allá se montaron... Vamos que como decia mi amigo Akis, yo todavía no lo sabía pero Grecia es mi país. O por lo menos por este verano, este gran verano.

Ya llevo casi dos meses en este país y la verdad es que parece mentira. Y ya ha llegado la hora de ayogurtizarme del todo. Llevo algunos días intentando ver la tele en griego pero por mucho que me empeño creo que entiendo lo mismo que cuando pillo alguna de esas series turcas con subtítulos en griego, es decir, na´o lo que entiendo lo entiendo por el contexto. Y he decidido que ya ha llegado la hora de dejar de intentar asimilar el griego y ponerme a aprenderlo también. Que hay unas edades, a partir de los 7 añitos, que eso de la asimilación de lenguas no se da muy bien...

Pues he pedido ayuda a una conocida que tengo en Larissa que es profesora de español allí para que me asesore con los libros que puedo comprar o mirar para aprender griego. Y la verdad es que ha hecho un buen trabajo porque me ha dado una lista muy pero que muy extensa. Con dicha lista he ido a dos de las librerías de Karlovassi y al final sólo he podido encontrar uno de los libros. De hecho el peor que podía comprar como primer libro ya que es una gramática que utilizan los griegos cuando son pequeños y van a la escuela. Vamos que es como empezar a aprender español comprándote el María Moliner... pero vamos que como he visto que costaba igual que un σουβλάκι o un γύρος, dos euritos de na´, pues me lo he comprado. Sí ya sé más peso pa´la mochila, pero bueno por ahora sirve para que me entre el sueño a las noches.



Sí, tiene gracia eso de intentar leer en un idioma que no conoces y más aún intentar entenderlo. Pero bueno me sirve para ir agilizando la lectura de las letras griegas que leerlas las puedo leer pero a una velocidad que vamos parezco un niño de cuatro años. Ni en alemán leo tan despacio, y ya es decir, jejeje...

El siguiente paso será encontrar un diccionario de bolsillo decente y empezar a seguir el método/manual que me han pasado en PDF. Mira ahora sí que echo de menos tener un minilaptop o un eReader, pero luego pienso en el peso que debería llevar en la mochila y... no, mi espalda no puede más.

Enviar postales y recibir postales

Sí, ya sé que la afición de ser como el tío Matt de los Fraggle Rock es cosa mia. Que la gente hoy en día no está acostumbrada a enviar postales de los sitios a los que viaja a la gente que echa de menos en su tierra de origen. Pero me hace gracia que para algunos el recibir una postal sea toda una alegría y en cambio para otros, nada.

Esto lo escribo más que nada porque he mandado más de 25 postales y muy poca gente me ha dado las gracias por ello. No es que necesite que la gente me de las gracias, cosa que se agradece. Es más bien por la mala experiencia que tuve en la India cuando los amables trabajadores del hotel donde me hospedaba no se dignaron a echar en correos las 15 postales que les dejé a su cargo. Vamos que me gusta saber que las postales que mando llegan a su destino y claro, también me gusta saber que a la gente que se las he mandado les ha hecho ilusión. Bueno, sí, claro y que se mueren de envidia cochina porque no pueden estar en los sitios que yo estoy, jejeje...

Y ya que estamos de reproches. ¿Es mucho pedir que de vez en cuando la gente que lee este blog, que ya sé que es muy poca, deje un comentario? No sé si sabéis pero los blogueros vivimos de los comentarios. La verdad es que a día de hoy sólo hay tres o cuatro personas que me han demostrado que siguen el blog. Y claro es alentador saber que tienes seguidores porque si no ¿para qué escribir el blog? Si yo mi vida ya me la sé. Como pa´no que la estoy viviendo yo.

Bueno pues ahí queda. El que se de por aludido ya sabe...

sábado, 4 de septiembre de 2010

Δεν μιλώ ελληνικά, δεν μιλώ ελληνικά...

Buff estoy un poco harto de tener que decir eso de "δεν μιλώ ελληνικά" (no hablo griego) cuando alguien me suelta algo por la calle. El otro día una abuelita me preguntó algo y yo le tuve que decir lo de "δεν μιλώ ελληνικά". Claro que le entendí que me preguntaba por el incendio que hubo ese día en el monte, eso lo entendí, pero de entender a contestar algo... Hoy en el supermercado la cajera me ha vuelto a preguntar si tenía tarjeta, claro como día sí y día también voy a comprar algo al super, pues hoy me ha dado unos papeles para sacarme la tarjeta, me ha metido un rollo y yo por no dejarle toda tirada después del rollo que me ha metido le he dicho "εντάξι, ευχαριστώ" (vale, gracias). Pero a la vuelta del super en la entrada de mi portal me he cruzado con un vecino que me ha querido abrir la puerta y me ha preguntado algo y cuando le he dicho lo de "δεν μιλώ ελληνικά" ha dicho "ah" y ni ha intentado decírmelo en inglés o no sé...

Vamos que me tengo que poner las pilas con esto del griego. Hoy sábado se supone que mi host, Fotios, y yo íbamos a tener unas clases de griego. Sí, es que mis otros amigos griegos no me enseñan más que tonterías y cochinadas. Que sí, que son útiles par hacer la gracia y caer gracioso a los nuevos pero... no es plan. Pero al final Fotios ha tenido servicio, es lo que tiene estar haciendo la mili en Grecia, que se creen que van a entrar en guerra contra los turcos, albaneses o búlgaros en cualquier momento. Así que mi gozo en un pozo. Yo por mi cuenta ya estoy mirando cosas pero los únicos manuales que he visto son para aprender griego hablado, vamos que pasan del cómo se escribe, y claro teniendo en cuenta que en griego hay cinco formas distintas de escribir una "i", que se pronuncian igual, pues es un lío.

Sí, yo también creo que estoy pasando demasiado tiempo delante del ordenador pero es que lo de la espalda me sigue matando. Estoy mirando cómo solucionarlo, que si osteópatas, que si fisios. Pero la cuestión es que sólo los hay en las grandes ciudades y yo como que me niego a abandonar las islas para ir corriendo a Atenas en busca de un osteópata, fisio o similar. Pero ya veremos. La cuestión es que Fotios está toda esta semana fuera de casa y no es plan de quedarme toda la semana aquí. Por él no hay ningún problema pero es que voy a parecer más una lapa que un CouchSurfer. La verdad es que su casa ahora es más mía que suya. Paso yo más tempo en ella, cocinando, fregando y lavando ropa que él. Está bien porque como dice mi hermano mayor, yo no estoy de viaje, estoy viviendo mi aventura de supervivencia. Y está claro que en Samos puedo sobrevivir sin problemas.

Por todo esto hoy me he decidido a mandar un montón de mails a los CocuhSurfers de Mykonos, que es la siguiente isla a la que quiero ir. Voy a Mykonos porque me pilla de paso para ir a Santorini y a Anafi pero la verdad pocas ganas tengo de ir a Mykonos. Eso de juerga, juerga, juerga no va conmigo. Pero bueno Fotios me ha dicho que la isla merece la pena, que es como Ibiza, una isla bonita que también tiene lo de juerga, juerga, juerga. Lo bueno de ir a Mykonos es que podré visitar Delos, una de las ruinas más famosas de Grecia. Si todo va bien pasaré por Naxos en mi camino a Santorini y allí podré estar con los nuevos amigos que hice en Iraklia. Amigos de mi gran amigo Nikolakis. Todo se verá. Que igual muy a mi pesar tengo que salir pitando para Atenas en busca de la cura mágica para lo de mi pinzamiento/ciática.

¡Qué maravilla es esto de poder poner tildes y eñes cuando escribo una entrada! Es lo que tiene tener un host griego de CouchSurfing que sabe castellano y catalán.

Κρίμα το παιδί (Παύλος Σιδηρόπουλος)


Η γκόμενα σου είναι χαζή
Και συ μοιάζεις με τσόντα
Υπαλληλάκος δηλαδή
Της τάξης τρεις κι ογδόντα

Βρε έγινες σοβαρό παιδί
Μ' αφεντικού μουσούδα
Βαρύ πεπόνι δηλαδή
Και με χόντρη τη φλούδα

Βρε όπα κρίμα το παιδί
Βρε ότι κάτσει κι ότι 'ρθει
Ας την καρδιά σου να τα πει
Κι αμόλησε καλούμπα

Πρωί πρωί απ'της εφτά
Μου ντύνεσαι στην πένα
Και τρέχεις φίλε για δουλεία
Στου ταύρου την αρένα

Μοιάζεις με μούμια Αιγυπτιακή
Με μαραμένο φύλλο
Πιες να ξεδώσεις ρε παιδί
Αν θες παίξε και ξύλο

Βρε όπα κρίμα το παιδί
Βρε ότι κάτσει κι ότι 'ρθει
Ας την καρδιά σου να τα πει
Στο χθεσινό σου φίλο

Θέλω να σου 'ρθω ένα πουρνό
Παρέα με κιθάρες
Του Καίσαρος τω Καισαρι
Καιρός για ανωμαλαρες

Άσε τα πως και τα γιατί
Και πάμε για αμαρτία
Για να βρεθούμε δηλαδή
Εν πλήρη απαρτία

Βρε όπα κρίμα το παιδί
Βρε ότι κάτσει κι ότι 'ρθει
Ας την καρδιά σου να τα πει
Εδώ στην κομπανία


Video en YouTube

miércoles, 1 de septiembre de 2010

Intentando movilizarme en Grecia

Por fin creo que lo he conseguido. Llevo tiempo detrás de tener un número de teléfono griego y creo que esta tarde habré conseguido mi objetivo. La verdad es que es algo que tenia que haber hecho cuando estaba en Salonica pero por vagancia o por dudas sobre mi futuro no lo hice. Por este motivo me he gastado tontamente un pastón en teléfono llamando a mis amigos griegos y también he hecho que ellos se gasten una pasta innecesariamente.

Pero bueno, siguiendo el consejo de todos los griegos con los que he hablado, me he comprado una tarjeta de Cosmote What´s Up que vale solo 5€. Ahora bien ha sido toda una odisea. Me decidí a comprarme la tarjeta cuando estaba en Ikaria pero allí fue imposible conseguir una tarjeta. En Evdilos no tenían de What´s Up y cuando llegué a Samos pues entre pitos y flautas se me pasaron los días y cuando quise ir a comprar una era domingo por lo que ninguna tienda estaba abierta. El lunes fui a comprar la tarjeta y la conseguí en un kiosko de la plaza mayor. El problema es que para poder utilizar las tarjetas de prepago te tienes que registrar con tus datos. Ya sabemos cómo funciona esto del control de las masas... Ahora bien, ha sido toda una odisea el encontrar la tienda donde registrarte ya que los de Vodafone no lo hacen. Claro como es de otra compañía... Bien pues ayer conseguir encontrar la tienda de Cosmote pero para cuando llegué ya estaba cerrada. Hoy a la mañana he ido a hacer unas comprar al centro y me he acercado a la tienda. Por fin he conseguido que me cojan los datos y se supone que esta tarde podré utilizar mi nuevo número de teléfono. He preguntado por un teléfono baratito pero el que me han enseñado costaba 35€ así que no lo he comprado. Paso de gastarme ese dinero en algo que realmente no necesito. ¡Qué pena no poder disponer de los teléfonos viejos que tengo en casa!

Y bueno esperare a la tarde a ver si puedo utilizar el teléfono y entonces empezaré a mandar SMS´s a mis amigos para que tengan mi nuevo número.

Estos griegos no querían que me movilizase en Grecia pero creo que les he ganado la jugada. Ahora solo falta que aprenda a jugar al τάβλε (backgammon) mejor que muchos griegos o por lo menos que mis amigos y así poder darles una paliza, jejeje...